‘İnsanlık’ dediğimiz şey Aşkın Varlık’ın yeryüzündeki soluğudur. Aşkın Varlık soluğuyla sevgi ve iyi niyeti öğütlüyor ama insanlar alayla bakıyorlar bu tür öğretilere. Nasıralı İsa bu öğretileri dinledi, benimsedi ve çarmıh oldu onun nasibi. Sokrates O’nun sesini işitti, bu sesin peşinden gitti ve fani bedeni baldıran zehriyle yok edildi.
Adalet eğer benim size duyduğum sevgiyi, sizin ırkınıza, soyunuza sopunuza bakmadan, desteklemiyor, güçlendirmiyorsa, bencilliğin çirkin yüzünü saf sevginin pırıltılı maskesi altında saklayan iyi yüzlü biri olup çıkarım.
Ruhumun derinliklerinde benim
Sözsüz bir şarkı çağıldıyor;
Bir şarkı ki, tohumu,
Gönlümün bahçesine ekili.
Gözyaşları ve Kahkahalar // Halil Cibran
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder