Gömütün kapağı hep açık, ölünceye dek —
yaşadıkça uçuşan anları, düşünceyi ve duyumları bir bir atıyoruz içeri,
sonra hiçbir şey biriktirilemez, üretilemez duruma geldiğinde
kendimiz giriyoruz ve örtüyoruz kapağı üzerimize.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
-
1 -Kendini seviyormusun dedi meczup Tüm teraziler gök merdivenlerinden yere çalınmışken - Az sevemem dedi Zerdüşt azım çoktur Çoklar yoktur ... -
sekizinci mevsim ben, toprağın unuttuğu bir cümleydim. köklerim, yeraltında birbirine dua etmişti. gökyüzü bir yaraydı her bulut, başka bir ...
-
Şimdi anlıyorum. Ben bir ayrık otu falan değilim. Ben, rüzgarın nereye savurursa oraya düşen, düştüğü yerde filizlenmeye çabalayan bir tohum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder